Włodzimierz Bronisław Jasiński
Biografia
Włodzimierz Bronisław Jasiński urodził się 12 czerwca 1873 roku we Włocławku, w rodzinie Władysława i Marii z domu Wiśniewskiej. Po ukończeniu miejscowej szkoły realnej, w latach 1890-1895 studiował w seminarium duchownym we Włocławku, gdzie 13 października 1895 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa kujawsko-kaliskiego Aleksandra Kazimierza Bereśniewicza.
Pracował jako wikariusz w Tuliszkowie, Służewie, Kaliszu i Opatówku, a także jako rektor w Aleksandrowie Kujawskim i Kaliszu. W 1906 roku został prefektem Szkoły Handlowej w Kaliszu. W latach 1915-1918 pełnił funkcję proboszcza parafii św. Bartłomieja w Koninie oraz dziekana dekanatu konińskiego. Następnie w latach 1918-1926 był proboszczem parafii św. Jakuba w Piotrkowie Trybunalskim i dziekanem tamtejszego dekanatu, przyczyniając się do remontu kościoła farnego i erygowania drugiej parafii - św. Jacka.
W 1925 roku został inkardynowany do diecezji łódzkiej, gdzie objął funkcję radcy kurii biskupiej. W 1926 roku został rektorem Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi, a także wykładał homiletykę. Był aktywnym działaczem oświatowym i społecznym, należał m.in. do Polskiej Macierzy Szkolnej i Kaliskiego Towarzystwa Dobroczynności.
21 sierpnia 1930 roku papież Pius XI mianował go biskupem diecezjalnym sandomierskim. Sakrę biskupią przyjął 5 października 1930 roku w Łodzi, a ingres do katedry w Sandomierzu odbył 12 października. Jako ordynariusz sandomierski przeprowadził renowację katedry, utworzył muzeum diecezjalne w Domu Długosza, zainicjował Diecezjalny Kongres Eucharystyczny w Radomiu oraz założył tygodnik „Siewca Prawdy”.
30 listopada 1934 roku został przeniesiony na urząd biskupa diecezjalnego łódzkiego. W diecezji łódzkiej przeprowadził reorganizację kurii, erygował 20 parafii, rozbudował seminarium duchowne i założył Instytut Wyższej Kultury Religijnej oraz muzeum diecezjalne. Utrzymywał dobre stosunki z władzami sanacyjnymi, a w 1939 roku otrzymał poparcie ministra Józefa Becka na urząd arcybiskupa warszawskiego.
Podczas II wojny światowej pozostał w Łodzi, ale w 1941 roku został wywieziony przez Niemców do klasztoru w Bieczu. Do Łodzi powrócił w lutym 1945 roku. Wobec władz komunistycznych przyjął postawę ugodową, co doprowadziło do konfliktu z innymi biskupami. W grudniu 1946 roku papież Pius XII zwolnił go z obowiązków biskupa łódzkiego, mianując arcybiskupem tytularnym Drizipary. Ostatnie lata życia spędził w klasztorze redemptorystów w Tuchowie, gdzie zmarł 17 kwietnia 1965 roku. Pochowano go w krypcie łódzkiej katedry.